Baharlar konuyor omzuma

Bu sabah gözlerimi telaşla açtım, hayatımdan kaçan bir günün ellerinden tutmak için...
Ezberim bozuldu, insanı anlamak zor, unutmuşum nasılda unuttum yalan ne de kolay söyleniyormuş…
Bu uğurda hep bu uğurda ben kaybettim, bu sabah bir gerçek daha kaybettim.
Bırakalım bunu giden gitsin, yalanda gitsin yalana sığınan da…
Eyvallahım var.
Havası serinlemiş Şam’ın, aynı insanlarla biraz eksik, biraz fazla, sebepler hep aynı, şikayetler hep aynı, sonuçlarda…
Barınmak için arayışlar, bulamayışlar…İnsan evlerin içinde kayboluyor. Edilse, edebilinse küfürü hak eder… Aramak ne meşakkatli. Sığınılacak İNSANCA bir yeri normal ücretlerle bulmak, Tanrım ne zor!
Buralar oyun oynuyor.
Bense, ben de izliyorum protokolden. Öyle uzakta değilim çok da yakın sayılmam. Elim yanar güneşten çekerim elimi eteğimi. Kaparım kendimi karanlığa barışana kadar güneşle…
Affetmem zormuş, affetmek…Bak bana artık büyüyorum anne, herkes mutlu olamaz hayatta değil mi annem? Sadece büyük suçları işleyenler suçlu ya da günahkar olmaz, başkasının hayatını önemsememek de günahtır, kendini temize çıkarmaya çalışmak da…
Günaha bulaşanları temizleyecek bir deterjan var mı Anne?..
Neyi denesem ki, temizlese hatıralarımı… Affetsem sonra, sonra da unutsam…
Unuturum, Unutur…
Baharlar konar omzuma